به نام باغبان هستی و هستی بخش باغستان های آفرینش
و آن زمان که به عرصه جهان وارد گشتی، عشقی در دلش و امیدی در دلت نهادند.
عشق به تو و امید به او.
امید زیستن با سروده ی زیبای خدا!
و اکنون ای شاه بیت قصیده ی زندگیم، با کدامین قافیه در سروده ی عشقم بخوانمت تا همه ی آنچه را در احساس نهفته دارم ارمغان حضرتت کنم؟!

عشق گویمت؟ عشق را شرم می گیرد،
وفا خوانمت؟ وفا از خجالت روی می پوشد،
خوبی گویمت؟ خوبی سرافکنده می گریزد...

تو را مادر گویم که مادر، مادر است.

مادر، ای محبوبم...

چه تکان دهنده است توجه مهرآمیز تو،
چه شیرین است زندگی در زیر سایه لطف تو،
چه لذت بخش است گرمای دست نوازش از تو و
چه آرامش پرشوری می بخشد نگریستن به چشم های تو.

مادر،
همیشه باش،
همآره با من باش...