به سال یک و سیصد و شصت و پنج *** به فصل خیار و پیاز و ترنج
یکی کودکی زاده شد نازنین *** ولی کاش او نامدی بر زمین
پدر این پسر را رضا نام داد *** نَبُد یک ملو او از این قصه شاد
همی فکر فردای این پور بود *** همی شادی از وی بسی دور بود
پدر آبرو در خطر می شمرد *** همی عاقبت را به یزدان سپرد
پدر قاسمی نام و سرهنگ بود *** به مشتش چو آب، آهنین سنگ بود
ولی این رضا بس که بُد ناخلف *** همی آبروی پدر را گرفته هدف
به هر جا که پای پسر می رسید *** دگر پای بابا از آن جا برید
مفید از وجودش سر افکنده شد *** فضایش بسی کرکره خنده شد
دگر اعتباری بدان جا نبود *** رضا ارج و قرب مفید را نمود
رضا مدعی بُد که هر رشته را *** بُوَد اوستاد و بداند وِرا
یکی هیپنوتیزم شد با دست اوی *** به صرع مبتلا شد، خاکش به روی
کنون علم و صنعت مکان رضاست *** همی سرنوشتش به دست رضاست
کریمی ز ترس هک سایت خود *** به او کرد دایورت، اختیارات خود
نداند رضا اسکلی بیش نیست *** شعورش به قد یکی میش نیست

تو که هیچ ندانی ز عطر و گلاب *** برو دست و پای خودت کن خضاب

بگو بهر چه زیر میزی شدی *** بگو از چه رو با کریمی شدی

تو را چه به این کارهای عجیب *** تو از کی رفیق رحیمی شدی؟